رویای صورتی
درباره وبلاگ


من آمده ام تا حرفی را بگویم و آن را خواهم گفت. اگر پیش از به زبان آوردن آن،مرگ مرا دریابد،فردا آن را بر زبان می آورد. زیرا فردا هیچ رازی را در کتاب ابدیت پنهان نمی گذارد من آمده ام تا در شکوه و روشنایی عشق و زیبایی زندگی کنم. من اینجایم ، زنده مردم نمی توانند مرا از زندگیم تبعید کنند.
اگر آنها چشمانم را درآورند من به نجوای عشق و نغمه های زیبایی و سرور گوش خواهم سپرد.
اگر آنها بخواهند مرا از شنیدن باز دارند ، من وجد و سرور را در نوازش نسیم خواهم یافت که آمیخته ای است از رایحه ی زیبایی و حلاوت نفس های عاشقان.
مدیر وبلاگ : رویای صورتی



.
نویسندگان
رویای صورتی (38)

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :


 
شنبه 27 آذر 1389 :: نویسنده : رویای صورتی

شب بود وهمه جا تاریک وخاموش. پنجره ی اتاقم را گشودم وآسمان زیبای شب خیره شدم.چه غوغایی به پا بود... ستارگان چشمک زنان،زیبایی وصف ناشدنی خویش را به رخ ساکنان زمین می کشاندند وماه با لبخندی ملیح و دلنشین زیبایی محفل آسمانی شان را دو چندان کرده بود...

من همچنان محو آن همه شور، درافسوس زمینی بودن وبی نصیبی از همه زیبایی آسمانی می سوختم.غرق در افکار پریشانم بودم که ناگاه چشمک ستاره ای رشته ی افکار سست و زمینی ام را از هم درید. ستاره نزدیک تر آمد و خندید.چه لبخند زیبا و دلنشینی... تا به حال هیچ گاه  لبخند ستاره ها را ندیده بودم! از هیجان زبانم بند آمده بود. با خنده ی زیبای او، حتی خندیدن را دیگر ازیاد برده بودم.ستاره گفت : سلام دوست زیبای زمینی ام ....! باور کردنی نبود، آن ستاره به زبان من حرف می زد و با من!!!

اول گمان کردم که خواب میبینم. نمیتوانستم باور کنم ولی به هر حال بعد از مدت ها، یکی را پیدا کرده بودم که به درد و دل هایم  گوش دهد آن هم  یک ستاره ی مهربان...مدت ها بود که حرفای دلم را به کسی نگفته بودم...نگفته بودم که سال هاست لبخند با لبهایم وداع کرده واشک وآه همدم تنهایی هایم شده.نگفته بودم که چقدر تنها و خسته ام.نگفتم که سالهاست هوای حوصله ام ابریسست وبضغی سنگین گلویم را می فشارد چنان که نفس کشیدن را برایم دشوار ساخته است.نگفتم که در این دنیای بزرگ با آدمای رنگارنگ آن ،چقدر تنهایم وحتی دریغ از دوستی یک رنگ وبی ریا...نگفتم که رویای صورتی ام را زمینی هاچه ساده پرپر کردند وچه بی تفاوت  از آن گذشتند.....وای که چقدر دلم هوای پر کشیدن وآسمانی شدن دارد...ستاره همچنان به چشمانم خیره شده بود وبدون این که هیچ حرفی بزند دستهایم رابه گرمی فشرد.و چه آرامشی...سال ها بود که به دنبال آن بودم... تازه حس کردم که میتوانم به راحتی نفس بکشم...از ستاره خواستم من را به همراه خود به آسمان ببرد. چون خیلی وقت میشد که از زمین وزمینی ها دل بریده بودم...

ستاره نزدیک تر آمدوگفت:مخلوق زمینی! هر شب همه ی ما ستارگان به امید دیدن تو، در آسمان گرد هم می آییم که تماشایت کنیم ونظاره گرعظمت آفرینش خدا روی زمین باشیم... اگر توزمینی نباشی، آسمانی بودن ما معنا ندارد.اگر تو نباشی هیچ گاه جشن ستاره ها در آسمان بر پا نمی شود وشکوهی ندارد.پس همچنان زمینی باش و بدان مفتخر. زیرا که تومحبوبی داری که همیشه وهمه جا با تو ودر تدارک بهترین ها برای توست، فقط وفقط برای تو.حتی دلیل وجود ما در آسمان به فرمان اوست که مبادا تو در شب تار مسیرت را گم کنی وبه بیراه روی... زمینی باش واز زمینی ها هر زمان که دل کوچکت را شکستند،به او پناه ببرکه او مرهم دل های شکسته است....به او که به تو حتی از خودت هم نزدیک تر است.کافیست او را بخوانی تا اجابت کند تو را....آن گاه می فهمی که هیچ گاه تنها نیستی چون به بی نهایت دل بسته ای...

اشک در چشمانم حلقه زده بود...دیگر نمی توانستم ستاره را ببینم.آری او رفته بود...ولی گمشده ام را پس از مدت ها به من بازگرداند. کسی که در تمام این سال ها در کنارم بودومن در افسوس نداشتن او از او غافل بودم!

 شب غریبی بود...آسمان ابری چشمانم، بی وقفه شروع به باریدن کرد ومن با نوازش هر قطره اشک بر روی گونه هایم، حس می کردم به او نزدیکتر و نزدیک تر می شوم…






نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 21 آذر 1389 :: نویسنده : رویای صورتی
People say, “ if you pray in the rainy days,you gain what you wish…”
It is raining today…The air is fragrant with the scent of colorful and beautiful flowers…
I have stood hopefuly in the rain with neither an umbrella nor any other shelter.As my tears are vanished by drops of the rain slowly, I scream your beautiful name wholeheartedly,louder and audible than ever...But you never reply me even once…I’m afraid of missing you!
No .NEVER I could believe that YOU have left ME on in perpetuity...You know that I mean nothing without YOU. Yeah, I’m sure I’m NOTHING.
Oh, Lord…I really need you.Don’t leave me lone…







نوع مطلب :
برچسب ها :
پنجشنبه 11 آذر 1389 :: نویسنده : رویای صورتی

 امیدوارم خوشتون بیاد.

 

Last night when I came back home ,it was icy cold and I was deadly  tired.In front of the door of the house,as I was trying to find my keys,I felt my left foot hit something!

It was a huge fantastic pink present box. I got surprised.having looked around,I didn’t see any one.So, I picked it up and opened the door and went in…hurriedly, changed my clothes and went  forward that unknown guest!! I was very curious to know what is  it really was in the box? And who have sent it ?? After trying for a sign,eventually found a letter on which was written with a beautiful hand writing: “ To my dear Jeniffer…”

I opened the box immediately.Tears circled in my eyes.It was really unbelievable…I remembered about fifteen years ago, when I and Dianna were classmates. Actually, she was the best friend of mine.A beautiful,attractive and very clever girl whom every one wished to be with.Her father died because of a terrible heart sick. She lived with her mother and two younger brothers.Dianna had a poor eyesight and it  would be worse by passing the time.Her family were poor and couldn’t pay the hospital’s cost totally.Dianna could not study any more,so she left the school and I felt pity for what might was going to happen…

At last,I decided to help her as much as I could.I did not have any valuable possession but a wooden musical box. It was my grndfather’s heritage that gave it to me just a week before his death. “ I hope it always plays the pretty life music for you” my grandfather said.

Now Dianna really need the life music. Immediately,I went to the  shop and sold my priceless musical box and sent its money to her.

Next year we left that city to another and I had no news of her at all.Dianna had written: “ My dear Jeniffer, I cured due to your honest help and continued my education.Now, I’m a doctor.I didn’t know exactly how to make your kindness up for you. I searched every where.Finally,found this wooden mucial box and sent it by post for you.”

At this time,I brought it out and looked at it carefully.Yes, it was my own musical box.tears filled my eyes.I was happy because my dear Dianna heard the music from it.The pretty music of life…

Dianna continued,“Sweetyheart! Thanks for your kind help. I love you…” 






نوع مطلب :
برچسب ها :
شنبه 6 آذر 1389 :: نویسنده : رویای صورتی

When I was a child,I thought the birds are really happy because they could fly all the times without any specific problem and even any obstacle on their ways to reach to their destination.But we,humanbeing,are yielded by the era and never think about freedom or just trying to fly…

I really wished,I could fly to the place whose day’s sky was blue and sunny all the times,maybe I saw the majestic of the sun altogether. To where that rainy days were rare because I couldn’t stand those black clouds which take me apart from my best moments, going out and playing with my friends.Where my clock alarm’s sound played  the music of hope for me every morning .To where it was not necessary to share my chocolates to my other friends.I really wished to fly…

But now,I don’t have such a childlike ambitions… Everything either good or bad refers to our way of thinking  and looking toward the life.Infact,it is us who make beautiful or ugly moments of our life.If we be positive,we could even change a catastrophe to the most pleasant seconds.We should not be submitted  by the era,but also put the era with all it’s problem under our control. Only in such a positive outlook toward our world is that we could cope with everything.So, even in the rainy days,with the thought of a couldless sky, start walking and prove that we are stronge enough to reare the thought of freedom in our mind and reach to what we wish…

pink dream






نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 30 آبان 1389 :: نویسنده : رویای صورتی

                 ... این اولین داستان کوتاهی است که به زبان انگلیسی نوشتم

David and Jane lived in a beautiful and small town in Astralia.
David was a baker. They both had a simple but lovely life. All sorts of trouble seemed easy just because they had eachother,and it was the ultimate of fortune. So,every thing was good until that unlucky day,when Jane found bakery got fire while David was working in it.
It was a terrible disaster,because she missed her only love and her only fortune on in perpetuity…

It was very cold day and a harsh wind was blowing.Having buried David,no one saw her forever.She left her two innocent babies that were just born two days before David death.They were identical twins and named Mary and
Ellen.
After that,their grandmother was in charge of taking care of her doughter’s babies.But it was a difficult task,since she was an old woman and unable  to rear them properly.So,she had to give one of them to a poor family that didn’t have any child.

She was a tailor and didn’t earn enough money to pay for Ellen’s education.Nevertheless,she worked round the clock to earn more.Ellen promised her grandmother to reach to a high position in future.So,she studied hard and really burnt the night oil to reach to her goal.And it was the only reason for her grandmother to stand up against all the possible troubles…

Ultimately,after many years,Ellen became a famous doctor as had promised before.But, her grandmother died and left her alone…
Ellen always went to the cemetery after her work.She talked to her grandmother and cried.She could not tolerate this kind of isolation had happened after the death of her only left sweetheart  and was like a worn which crept in to hers,ate her soul little by little.

One day,when she was going to cemetery as usual,she saw a strange thing.A piece of newspaper on which was written: “Doctor Ellen has become a florist in Env’street after her grandmother death.” She got surprised and decided to go there to know about this stupid news.
When she arrived,she saw an unblievale sence.A florist woman,as age as hers,with the long blond hair and a wooden necklace with the bright black stone on her neck, just like hers,that was the only memory of her mother whom Ellen never saw.

She went forward and sat beside her.When florist saw Ellen ,her flowers fell down from her hands.Ellen took the florist’s hands tightly.Yes! She was her missed sister whom Ellen as simply had heard her name from her grandmother. “Mary!”

Her grandmother told her that she had missed Mary and her parents during an accident many years ago.But now,Mary was in front of her as if she could see herself in Mary’s eyes.She hugged Mary warmly and described the story  for her. Mary’s eyes immediately filled with tears…
Ellen and Mary could hardly believed their eyes when they saw each other after many years apart.







نوع مطلب :
برچسب ها :
سه شنبه 25 آبان 1389 :: نویسنده : رویای صورتی

 

 

سال هاست که می نویسم ومی سرایم... ولی وصف تو حسی فراتر از حس زمینی و آشفته ی من می خواهد... سال هاست که تمام کتاب های شعر و ادبیات را زیر ورو کرده ام تا واژه ای بیابم که شایسته ی وصف تو باشد،ولی افسوس که نتوانستم...

ولی امشب تصمیم گرفته ام که بنویسم...با زبانی ساده وبی آلایش.آری فقط از تو و برای تو. تو که تنها پناه خستگی ها و دلتنگی هایم هستی. تویی که با این همه بزرگی و عظمت ، تو خطابت می کنم... تویی که همیشه و همه وقت کنارم می مانی وبه من توجه داری . گرچه من از تو غافلم و حتی گاهی با حرف های نابجا و عجولانه ام ،تو را می آزرم. با این حال تو مثل همیشه با من می مانی، که مبادا در این لحظات احساس تنهایی و دلتنگی کنم... شادی ها را برایم رقم می زنی ،تا همیشه لبخند بر لبانم نقش ببندد ودر دلتنگی هایم ،هنگامی که اشک تنها شریک تنهایی هایم می شود ،باز هم تویی که با دستان مهربانت ،اشکهایم را پاک می کنی و دستان سردم دا به گرمی می فشاری که هیچ گاه فراموش نکنم ،همیشه یکی درهمین نزدیکی هاست، مشتاق نجواهای من ،به یاد من و همیشه و همه جا هوای من را دارد...

ای معشوق ازلی  و ابدی ام ،ای تنها پناه خستگی هایم و ای تنهاترین بهانه ی نفس کشیدنم،دوستت دارم...






نوع مطلب :
برچسب ها :
دوشنبه 24 آبان 1389 :: نویسنده : رویای صورتی
به یکدیگر عشق بورزید،اما از عشق بند مسازید...
بگدارید عشق دریایی مواج باشد در میان سواحل روح شما...
باهم بخوانید و برقصید وشادمان باشید، اما بگذارید هر یک از شما تنها باشد،
همچون سیم های عود که تنها هستند، گرچه با یک نغمه به ارتعاش درمی ایند.
دل های خود را به یکدیگر بدهید،اما نه برای نگه داشتن.
زیرا تنها دست زندگی شایسته است دل های شما را نگه دارد.
در کنار یکدیگر بایستید،اما نه بسیار نزدیک به یکدیگر ،
زیرا ستون های معبد جدای از هم می ایستند و درخت بلوط وسرو در سایه ی هم نمی بالند...
جبران خلیل جبران





نوع مطلب :
برچسب ها :
پنجشنبه 20 آبان 1389 :: نویسنده : رویای صورتی
دزفول شهر گل های رز و مریم - عکس : محمد آذرکیش






نوع مطلب : عکس های دیدنی، 
برچسب ها :


( کل صفحات : 3 )    1   2   3   
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic